یکی از سکانس های سریال maid نشون میده که شخصیت اصلی که دختر جوانی با داشتن یه دختر بچه کوچیک بعد از کلی رنج و سختی که کشیده بوده و کم کم داشت زندگیش روبراه میشد و میتونست خودش و دخترش رو از فقر و بدبختی و شوهر سابق مست و خیلی اتفاقات بد دیگه ای خلاص کنه و تازه داشت زندگی روی خوش بهش نشون میداد، به خاطر یه اتفاق همه چیز خراب میشه و به خاطر گذاشتن یه قطعه تو جای نامناسب کل دومینویی که ساخته بود خراب میشه و اینبار با مشکلات خیلی بیشتر از قبل، افسردگی و تنهایی و درموندگی یه جوری بهش غلبه میکنه که خیلی بی حس و حال انگار که توی این دنیا نیست وقتی جلوی چشمش دختر بچه کوچیش داره راه میره روی مبل بی حال میشه و مبل اون رو داخل خودش میکشه و از درون مردن رو نشون میده. حالا جدا ازینکه اینقدر این سکانس قابل باور و واقعی به نظر میرسه بعدها نشون میده که هرچی تقلا میکنه باز هم در همون چاه افسردگی مونده و در نهایت نجات دادن آینده دخترش و خودش جرقه ای میشه که بتونه از چاه تنهایی و افسردگی بیرون بیاد. یه روزایی از زندگی هست که ممکنه آدمی ماه ها تقلا کنه فقط برای زنده موندن، صرفاً برای بقا بجنگه و بدون هیچ هدفی روز و شب رو بگذرونه. اونوقت یه چیز کوچیک جرقه ای میشه برای اینکه دوباره خودش رو نجات بده و فرمونی که داشت خودش رو می‌برد به جاده خاکی دوباره به سمت جاده اصلی صافش کنه. توی اوج افسردگی و دل‌مردگی جلوی دو راهی تموم کردن زندگی یا دوباره ساختنش که بینشون کمتر از یه قدم فاصله ست فقط دلخوشی های کوچیک میتونن مثه یه نقطه نور دوباره آدم رو برگردونن. دلخوشی های به ظاهر کوچیک اما با تأثیر خیلی زیاد مثه آسمون آبی که دوسش داری، مثه رویایی که همیشه توی ذهنت مرور میکنی، حتی طعم غذای مامانت، لبخندایی که میزدی، برق چشمات، چیزایی که برای بدست آوردنشون میجنگی و... در یک لحظه تو رو به زندگی برمیگردونه. مثل پاترونوس در هری پاتر که با یادآوردی یه خاطره شاد سپر مدافعی در برابر سردیِ غم زندگی برات می‌سازه. دلخوشی های کوچولو رو دست کم نباید گرفت. برای خوشحال بودن نیاز به اتفاقات خیلی بزرگ نیست.