در مقابل این بچه هایی که من پیشرفتای ریز و مستمرشون رو دارم به چشم میبینم یه عده ارشدهای کلاس هستن که درسته رده بالایی دارن اما به خاطر اینکه رزمی کار بودن رو با قلدر بودن اشتباه گرفتن و غرور باعث شده یادشون بره خودشون هم از صفر شروع کردند شبیه خرگوشی هستن که در رقابت با لاک پشت نتیجه ش فقط باختنه. اینجاست که یاد " اثر مرکب" میوفتم که اگه یه مدت طولانی و مستمر کاری رو انجام بدی ممکنه کم بودنش در لحظه به چشم نیاد اما در دراز مدت اثر خودش رو میذاره. مثل اینکه اگه هر روز نیم ساعت پیاده روی کنی درسته در لحظه اثر خاصی نداره اما وقتی چند ماه انجام بدی قطعا باعث کاهش وزن و سلامت عمومی بدن میشه. همیشه استمرار داشتنه که جواب میده. به قول استاد: مهم نیست کی باهوش تره و بهتر یه چیزی رو بلده، مهم اینه که کی پشتکار بیشتری داره. باشگاه رفتن و معاشرت کردن با دخترایی از رده سنی 8 تا 20 هر روز یه درس جدید بهم میده. از دور نگاهشون میکنم و مثه یه مادر به بعضی افتخار میکنم و برای بعضی افسوس میخورم و نگران میشم.